Wrzesień to tradycyjnie czas kolejnych lotniczych wypraw. W tym roku wybór padł na Belgię i słynne Sanicole Airshow – wydarzenie, które od dawna miałem w planach, ale do tej pory zawsze coś stawało na przeszkodzie. Tym razem motywacja była wyjątkowa: na liście uczestników pojawiły się takie gwiazdy jak Lancaster, Phantom, Black Cats, Red Arrows czy Frecce Tricolori. W głowie od razu układałem kadry z pokazów, szczególnie z sobotniego Sunset Airshow, który od lat przyciąga tłumy miłośników fotografii lotniczej.
Organizacja i miejsce
Wyjazd rozpocząłem wczesnym rankiem – do pokonania miałem około 600 km, ale czasu było pod dostatkiem, bo bramy otwierano dopiero o 15:00. Po drodze odebrałem nocleg w Genk i skierowałem się na lotnisko Leopoldsburg/Beverlo, dawniej wojskowe, dziś wykorzystywane cywilnie przez aeroklub i właścicieli prywatnych maszyn. Od 2017 roku oficjalnie pełni już wyłącznie funkcje cywilne, ale jego wojskowe korzenie wciąż są widoczne w infrastrukturze i otoczeniu.
Na pochwałę zasługuje świetna organizacja dojazdu i wjazdu na teren imprezy. Ruch podzielono na cztery strefy, w zależności od kierunku przyjazdu – dzięki temu udało się uniknąć korków i stresu, co w przypadku tak dużej imprezy nie jest oczywiste.
Sobota – Sunset Airshow
Na miejsce pokazów dotarliśmy około 16:00, wybierając miejsca tuż przy barierkach. Niestety, pogoda zaczęła się psuć – na horyzoncie pojawiły się pierwsze opady. Już na starcie spadła też wiadomość o braku Lancastera. Był to duży zawód, szczególnie że ta maszyna była jedną z głównych atrakcji programu. W zastępstwie pojawił się jednak B-17 Sally B, jedyny latający egzemplarz tej maszyny w Europie, co pozwoliło chociaż częściowo osłodzić rozczarowanie.
Frecce Tricolori podjęli próbę swojego występu, lecz intensywny deszcz ograniczył go do trzech krótkich przelotów ze smugaczami. Potem nastąpiła długa przerwa – front atmosferyczny nie odpuszczał, a widzowie marzli w zimnie i deszczu. Nadzieje odżyły dopiero w okolicach godziny zaplanowanego występu Phantoma. Choć warunki fotograficzne były bardzo trudne – ciemne chmury i opady deszczu – sama obecność tej maszyny rekompensowała wszystkie niedogodności.
Krótko przed pokazem czeskiego Gripena pojawiło się na kilka minut przepiękne, pomarańczowe światło zachodzącego słońca, które dodało magii wieczorowi i wreszcie pozwoliło odłożyć peleryny. Niestety, część nocnych pokazów została odwołana z powodu warunków pogodowych, choć polski Bolkow Bo 105 dostarczył publiczności sporej dawki emocji, prezentując niezwykłe możliwości tego śmigłowca. To właśnie on był jednym z mocniejszych akcentów sobotniego wieczoru.
Niedziela – dzień główny
Na szczęście niedziela przyniosła zupełnie inne doświadczenia. Pogoda dopisała niemal do godziny 16:00 – słońce, przyjemny wiatr i sprzyjające warunki sprawiły, że plan wykonano w dużej mierze zgodnie z programem.
Tego dnia zaprezentowała się cała gama maszyn, od klasyków po nowoczesne konstrukcje. Ogromne wrażenie zrobił dynamiczny pokaz T-6A Texan II Demo Team „Daedalus” z Grecji – perfekcyjna prezentacja możliwości szkolnego turbopropu. Nie zabrakło również mocnych akcentów historycznych: legendarny Spitfire w barwach RNLAF, a także piękna formacja The Belgian Air Force Heritage Flight, łącząca samoloty z różnych epok w jednym przelocie.
W powietrzu pojawiły się także widowiskowe występy cywilne – niesamowici Aerosuperbatics Wingwalkers, którzy po raz kolejny udowodnili, że połączenie akrobacji i pokazów kaskaderskich na skrzydłach zawsze wzbudza ogromne emocje. Nie sposób nie wspomnieć również o francuskiej Équipe de Voltige de l’Armée de l’Air, której piloci na samolotach Extra 330 zaprezentowali pokaz, jaki z całą pewnością mogę określić jako najlepszy w życiu – pełen dynamiki, precyzji i lotniczego kunsztu na najwyższym poziomie.
Na niebie tradycyjnie nie zabrakło też zespołów akrobacyjnych. Red Arrows zachwycili perfekcyjną synchronizacją, a belgijscy Red Devils pokazali, że lokalna publiczność ma z kogo być dumna. Czeski Gripen potwierdził, że w pokazach solowych wciąż należy do ścisłej europejskiej czołówki. Ciekawym punktem programu był również przelot wielozadaniowego tankowca i transportowca MRTT, który podkreślił praktyczny wymiar współczesnego lotnictwa wojskowego.
Sporą ciekawość budził też występ Black Cats – niestety zamiast zapowiadanego duetu pojawił się tylko jeden Wildcat, co odebrało nieco widowisku jego charakterystyczny efekt.
Na tym tle wyróżnił się jeszcze Phoenix Paramotor Display Team, który dostarczył widzom oryginalnego i widowiskowego show, przypominając, że lotnictwo ma wiele twarzy – od ciężkich odrzutowców, przez historyczne klasyki, po lekkie, napędzane paralotnie konstrukcje.
Jednym z najbardziej wzruszających momentów dnia była minuta ciszy dla polskiego pilota z zespołu SL Aviation Brothers, połączona z tradycyjną formacją missing man. Ten hołd oddany w powietrzu wywołał ogromne emocje i łzy w oczach wielu obserwatorów, przypominając, że lotnictwo to nie tylko pasja i widowisko, ale również ludzie i ich poświęcenie.
Dla mnie osobiście prawdziwym zwieńczeniem całej imprezy był ponowny występ Phantoma. Choć nie zamykał on oficjalnie programu Sanicole, dla mnie był momentem kulminacyjnym. Po jego przelocie uznałem, że zobaczyłem to, na co najbardziej czekałem, i razem z częścią publiczności skierowałem się w stronę wyjścia.
Podsumowanie
Sanicole Airshow od lat słynie z organizacji Sunset Airshow, które zainspirowało wiele innych wieczornych imprez lotniczych w Europie. W tym roku aura mocno pokrzyżowała plany organizatorów i sobotni pokaz wypadł przeciętnie – głównie przez pogodę, której nikt nie jest w stanie przewidzieć. Niedziela wynagrodziła jednak trudny początek, dostarczając wielu wrażeń i okazji do fotograficznych kadrów.
Czy wrócę tam za rok? Decyzja będzie zależeć od programu. Sanicole 2025 pokazało, że nawet przy trudnych warunkach atmosferycznych impreza potrafi dostarczyć niezapomnianych momentów, a atmosfera spotkania pasjonatów lotnictwa rekompensuje wiele niedogodności.
Bartek Kolanko

Comments are closed